OVCR’s Vrienden hoek

Anekdotes en andere (waargebeurde) verhalen

OVCR is een vrienden club, en vrienden hebben elkaar altijd wat te vertellen.
En omdat het hier een oldtimer vrienden club betreft zullen de verhalen meestal gaan over ervaringen, sleutelen, ritten, camperen etc…
Maar gelukkig zijn er ook nog de vriendinnen, en die zorgen weer voor een andere kijk op zaken.
Op deze pagina kunnen alle OVCR leden, vrienden en vriendinnen hun verhalen, anekdotes, ervaringen en sterke verhalen delen

Voor mij is de sleutelavond  een positieve aanvulling bij de OVCR-club voor de leden, namelijk door gezellig samen zijn met een aantal van de leden in de garage van ABS  Hoppenbrouwers waar we de mogelijkheid hebben om gebruik te maken van de aanwezige gereedschappen met o.a. een autobrug. Hierbij is het fijne bijeenkomst om te overleggen met clubleden over het eventuele “probleem” die je met je oldtimer hebt. Het recent opstarten van het Landmarks Event 2021 is een waarde volle toevoeging aan de activiteiten van de club.

Willem den Haan

Een altijd gezellige club, ook voor een ‘vrouw met een oldtimer’, wat nog wel eens voor verbazing zorgt. Behulpzame mensen, nieuwe kennissen tijdens onze eerste buitenlandse tourrit leren kennen, kortom…. voor herhaling vatbaar. 
 
Marjon van Kuijk
Messerschmitt KR200 In vroeger tijden was een auto een bijzonderheid. Niet iedereen reed auto, alleen de rijke burgerij en notabelen konden zich dat veroorloven.
Voor de gewone burger was de motorfiets of de scooter een probaat gemotoriseerd vervoermiddel om verder te komen dan dorp of stad.
Maar met kinderen was dat natuurlijk niet zo simpel. Sommige motorrijders monteerden of kochten een zijspan waardoor met moeder achterop, ook kinderen mee konden.
De motorfiets of scooter moest dan wel sterk genoeg zijn om dit vervoermiddel mee te kunnen trekken natuurlijk.
Echter er kwam “verbetering”.
Enkele inventieve fabrikanten van automobielen bedachte een “dwergauto”. Een zeer kleine auto met een zuinige motor en in ieder geval een overdekte zit.
Enkele bekende merken waren Goggomobiel,Messerschmitt, Heinkel en BMW.
Er waren nog wat inventieve geesten die iets dergelijks produceerden maar weinigen daarvan zijn echt een succes geworden vanwege de te hoge anschafprijs.
Door toename van de naoorlogse welvaart konden meer mensen zich een groter vervoermiddel permitteren, waarvan de VW kever wel een van de populairste was in die tijd.
Zo ging het ook bij mij thuis. Mijn vader, een verwoed motorrijder die ook voor zijn werk de motor gebruikte, moest vanwege rugklachten stoppen met zijn liefhebberij.
Auto was te duur en bovendien door zijn werkgever verboden om voor het werk te gebruiken.
De oplossing? Een Messerschmitt! Hij had in Roosendaal in de van Gilselaan er een zien staan, een KR175, en wist meteen: dat gaat het worden! En zo is het begonnen.
Hij kocht een tweedehands Messerschmitt KR200 die wat meer luxe bood dan de KR175.
Hiermee hebben we een aantal jaartjes met het gezin met zeer veel plezier en weinig kosten rond getoerd en waar we (hoe het kan?) met vrijwel het hele gezin, toch 4 kinderen, ons in konden verplaatsten.
Drie kinderen samen met Ma was wel de max.
De liefde voor Messerschmitt is dus met een grote paplepel ingegeven. Zozeer, dat ik, mijn broer en een van onze vrienden ook aan de Messerschmitt gingen en met veel plezier in rond gereden hebben.
Maar ook aan die periode kwam een eind. Dwergauto’s verdwenen van het toneel en de grotere auto’s kwamen op de markt.
De dwergauto’s werden met minachting bekeken en de eigenaren werden uitgelachen.
Weg dus met die lauwekul. Maar de Messerschmitt liet me niet los.
En toen ik zo’n 25 jaar geleden er door mijn vrouw op attent werd gemaakt dat er aan het eind van de straat een heuse Messerschmitt stond, was het het hek van mijn dam.
Uiteraard ben ik gaan kijken en kreeg contact met de eigenaar.
Deze is een goede vriend van me geworden ( heeft de Messerschmitt nog steeds)en heeft mij aan een wrak van een Messerschmitt geholpen. Veel beters dan sloperij kwaliteit was overigens niet te koop dus kon ik aan de slag om hem volledig te restaureren.
Daar heb ik, passend in beschikbare tijd en financiën, 5 jaar over gedaan en heb inmiddels een juweel van een autootje dat mijn herinneringen aan verleden tijden lekker warm houd en voorlopig nog zal houden.
Nostalgie alom dus.
En zo vergaat het veel liefhebbers van onze leuke en vooral interessante vereniging, De Oldtimer Vriendenclub Roosendaal, kortweg OVCR.

Jan Ernest.